Czołgi lekkie PzKpfw 38(t) napędzane były sześciocylindrowymi, czterosuwowymi rzędowymi silnikami gaźnikowymi Praga EPA I - III o mocy 125KM przy 2000 obr/min. Pojemność skokowa chłodzonych cieczą silników wynosiła 7,754 litra. Skrzynia przekładniowa typu Praga-Wilson posiadała pięć biegów do jazdy do przodu i jeden wsteczny. Układ kierowania planetarny Praga-Wilson. Trzy zbiorniki paliwa (benzyna etylizowana o liczbie oktanowej 74) o łącznej pojemności 260 litrów umożliwiały przebycie od 165 km w terenie do 230 km po drogach.
Największym atutem pojazdów było zaprojektowane przez Aleksandra Surina podwozie. Charakterystyczną cechą podwozia były cztery duże koła nośne o średnicy 775mm. Koła nośne tłoczone były z blachy o grubości 8mm. Ponadto każde koło zaopatrzone było w bandaż gumowy. Koła były niezależnie zawieszone i amortyzowane parami resorem piórowym. Odlewane koło napędowe o średnicy 535 mm znajdowało się z przodu, zaś napinające wraz z mechanizmem napinającym z tyłu pojazdu. Od góry gąsienicę prowadziły dwa małe kółka podtrzymujące. Dziewięćdziesięcio-trzy drobnoogniwkowe, jednogrzebieniowe, jednosworzniowe, suche gąsienice o długości oporowej 2900 mm, szerokości 293 mm pozwalały uzyskać nacisk na grunt rzędu od 0,57 kg/cm2 w wersjach Ausf.A-D i S do 0,58 kg/cm2 w wersjach Ausf.E-G.
Dzięki doskonałym własciwościom trakcyjnym oraz uniwersalności podwozia w późniejszym okresie wojny opracowano z jego wykorzytaniem wiele pojazdów pochodnych jak np. niszczyciele czołgów typu Marder III czy Hetzer oraz działa samobieżne Grille. | 
_nap&c=logo10&t=s&d=6&ad=50)
_38d.jpg)