|
Działo szturmowe SdKfz 142/2 StuH42 Uzbrojenie | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
 | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
StuH42 z hamulcem wylotowym adapto- wanym z haubicy leichte Feldhaubitze 18/40. |
Załądunek amunicji do StuH-a. Żołnierze niosą pociski rozdzielnego ładowania. Haubica z typowym kolistym hamulcem wylotowym. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Uzbrojenie główne dział szturmowych Sturmhaubitze 42 stanowiła przystosowana do zabudowy w wozach bojowych standardowa lekka haubica Wehrmachtu 10,5 cm leFH18 kalibru 105 mm o 32 prawoskrętnych bruzdach i lufie o długości 28 kalibrów (dokładnie 2941mm = L/28,3). Wersję montowaną w StuH-ach oznaczono 10,5cm Sturmhaubitze 42 L/28. W stosunku do wersji holowanej w haubicy zmodyfikowano zamek oraz przede wszystkim w celu umożliwienia montażu działa w pojeździe, przeniesiono system opropowrotników z boków lufy nad kołyskę. Modyfikacji dokonano na początku 1942 roku w zakładach Rheinmettal-Borsig. Produkcję haubic uruchomiono natomiast w fabryce Manck und Hambrock GmbH w Hamburgu-Altonie. Do czerwca 1944 roku haubicę montowano w trapezoidalnym jarzmie osłoniętym w przedniej częśći płytą pancerną o grubości 50mm (pogrubiano ją przykręcając dodatkową płytę o grubośc 30mm) i 30mm po bokach. Od połowy 1944 roku rozpoczęto montaż w jednolicie odlewanej osłonie typu Saufkopfblende (Topfblende) grubości 80mm. Praktycznie jednak, w celu zapewnienia ciągłości produkcji obie osłony stosowano jednocześnie. Kąt przemieszczania haubicy w |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
StuH z armatą bez hamulca wylotowego. Dowódca trzyma artyleryjską lunetę nożycową Schernfernrohr 14z. |
pionie wynosił od -6° do +20° oraz -10° do +10° na boki. Lufa armaty zakończona była masywnym kolistym hamulcem wylotowym lub też (rzadko) w pochodzącym z 10,5cm Leichte Haubitze 18/40 podwójnie poziomo spłaszczonym. Od połowy 1944 ze wględu na jego niską efektywność i problemy mogące się pojawić przy strzelaniu amunicją podkalibrową, którą chciano wkrótce wprowadzić, w niektórych pojazdach nie montowano hamulca w ogóle. Cały zespół haubicy wraz z jarzmem ważył 1485 kg. Zespół celowników panoramicznych o 5-krotnym powiększeniu i 8-mio stopniowym kącie widzenia typu SflZF1a/Rblf36 (SFlZF1a -skrót od Selbstlaffeten-Zielfenrohr 1a - służył do prowadzenia ognia na wprost, Rblf36 - Rundblickfernrohr 36 do ognia pośredniego) był wyskalowany w zakresie od 0 do 3000m dla pocisków odłamkowo-burzących, od 0 do 2000m dla kumulacyjnych. Efektywny zasięg strzału wynosił 540m, a maksymalny 5400m. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Zapas amunicji wynosił 36 pociski - zazwyczaj 26 odłamkowo-burzących i 10 kumulacyjnych. Stosowano następujące rodzaje amunicji kalibru 105 mm:
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Uzbrojeniem dodatkowym pojazdów StuH 42 był karabin maszynowy kalibry 7,92mm MG34 lub MG42 z zapasem 600 naboi, początkowo przewożony wewnątrz pojazdu. Aby rozpocząć ostrzał ładowniczy musiał wychylić się ze swojego włazu, podciągnąć do siebie montowaną na zawiasach przed jego stanowiskiem 10-cio milimetrową opuszczaną płytę pancerną i doczepić ją do zaczepu zamontowanego na części włazu otwieranej do przodu. W ten sposób tworzyła się stabilna, pochylona pod kątem 67° osłona, w której prostokątnym wycięciu umieszczano karabin maszynowy. Od maja 1944 roku StuG-i Ausf.G zaczęto uzbrajać w drugi sprzężony z armatą karabin maszynowy. Montowano go w lewym górnym rogu osłony jarzma armaty (w obu typach osłony). Latem 1944 roku zastosowano mniejszą i niższą, wyprofilowaną w kształcie litery V osłonę sterowanego zdalnie (przewodowo) km-u, ustawionego tym razem na ruchomym (możliwość obrotu o 360°) stanowisku. Dzięki temu rozwiązaniu ładowniczy mógł, prowadzić ogień z wewnątrz pojazdu. Część dział samobieżnych StuH 42 dysponowało dwiema potrójnymi wyrzutniami granatów dymnych NbK 39 kalibru 90 mm. W wozach produkowanych od maja 1944 roku zastosowano wyrzutnię pocisków dymnych i odłamkowych Nahverteidigungswaffe kalibru 92mm, jednak z powodu ich niedoboru, tylko nieliczne działa szturmowe zostały w nie wyposażone, otwór na górnej płycie przedziału bojowego przeznaczony do ich montażu, zasklepiano okrągłą przykręcaną pokrywą. Załoga uzbrojona była w pistolety typu Walther P-38 lub Luger P-08 kalibru 9,0 mm i dwa pistolety maszynowe MP-38 lub MP-40 z zapasem 384 naboi. | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
