Działo samobieżne

38cm RW61 auf Sturmmörser "Tiger"
Sturmpanzer VI "Sturmtiger"

Uzbrojenie

• HISTORIA
• DANE TAKTYCZNO-TECHNICZNE
• NAPĘD
• WYPOSAŻENIE RADIOWE I DODATKOWE
• MALOWANIE

Montaż zapalnika w rakietowym pocisku burzącym Raketen-Sprenggranate 4581.

"Sturmtiger" widok z góry - widoczny właz ułatwiający załadunek pocisków rakieto-wych.

Samobieżne działo szturmowe Sturmpanzer VI "Sturmtiger" uzbrojone były w przystosowaną do zwalczania celów lądowych broń typowo morską - czyli ... rakietowy miotacz (wyrzutnię) bomb głębinowych Raketenwerfer 61 (StuM RW61 L/5,4). Moździerz umieszczony był w kulistym jarzmie, zamontowanym sześcioma wspornikami do płyty czołowej pancerza. Lufa moździerza mogła poruszać się po 10° w lewo i prawo oraz od 0 do +85° w pionie. Po osiągnięciu odpowiedniego kąta podniesienia lufa było blokowana specjalnym mechanizmem.

Ponieważ moździerz nie miał mechanizmu pochłaniającego siłę odrzutu, gazy powstające przy odpalaniu pocisku kierowano do znajdującej się między lufą właściwą a koszulką z gwintem specjalnej komory rozprężania. Koszulka o grubości 13mm, długości 1887mm i prawoskrętnym gwincie o 9-ciu bruzdach, mocowana była od dołu w czterech gniazdach, zaś od góry połączona była z lufą specjalnym pierścieniem o 31 otworach. Nimi właśnie wydostawały się gazy wylotowe, rozwiązanie to przyspieszało również chłodzenie lufy.

Naprowadzanie pocisków na cel wspomagał celownik Pak ZF 3x8 umieszczony w dużym otworze nad szczeliną obserwacyjną kierowcy, po lewej stronie przedniej płyty nadbudowy.

Stosowano dwa rodzaje pocisków rakietowych kalibru 380mm:

• pociski burzące - Raketen Sprenggranate 4581 o długości 1440mm. W pociskach stosowano zapalniki uderzeniowe AZKM 8 lub AZKM 10 z opóźnieniem regulowanym w zakresie od 0,5 do 12 sekund;
• pociski kumulacyjne - Raketen Hohlladungsgranate 4582.

Napęd pocisków stanowił napędzany paliwem stałym silnik rakietowy. Zapas amunicji wynosił 14 pocisków. 12 przewożono w zasobnikach burtowych (po sześć z każdej strony), trzynasty pocisk mogł być przewożony na podajniku, zaś czternasty w lufie podniesionej pod kątem 16°. Często się jednak zdarzało, że załogi rezygnowały z przewożenia pocisku umieszczanego w podajniku ponieważ wewnątrz przedziału, szczególnie po załadunku amunicji, pozostawało niewiele miejsca dla 5-osobowej załogi.

Dodatkowo w celach samoobrony pojazdy uzbrojone były w karabin maszynowy kalibru 7,92mm MG34 produkcji zakładów Rheinmetall-Borsig i zapasie amunicji 600 naboi. Naprowadzanie na cel karabinu maszynowego wspomagał celownik typu KfZ 2. Na wierzchu przedziału bojowego znajdował Nahkampfgerät umozliwiający wystrzeliwanie pocisków odłamkowych i dymnych.