|
Działo samobieżne SdKfz 124 "Wespe" 10,5cm leichte Feldhaubitze 18/2 auf Fgst PzKpfw II (Sf) Uzbrojenie | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
SdKfz 124 widok z tyłu na przedział bojowy, dobrze widoczne elementy haubicy leFH 18. |
Wymiana haubicy leFH 18 na stanowisku polowym. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Działa samobieżne SdKfz 124 "Wespe" uzbrojone były w lekkie haubice leFH 18(M) L28 (niem. leFH - leichte Feldhaubitze - lekka haubica polowa) kalibru 105 mm. Były to nieznacznie zmodyfikowane standardowe lekkie haubice leFH18. Różnice w konstrukcji miały na celu zwiększenie ich donośności. Najprostszym tego sposobem było podniesienie prędkości wylotowej pocisku, przez |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 Lekka haubica leFH 18 ze zbiorów Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie |
zastosowanie mocniejszego ładunku miotajacego. Rozwiązanie to powodowało jednak znacznie silniejszy odrzut. Aby go zniwelować zastosowano dwukomorowy hamulec wylotowy (stąd oznaczenie M - od niem. Mündungsbremse hamulec wylotowy), zmodernizowano oporopowrotnik poprzez wymianę zaworów w oporniku i zwiększenie ciśnienia powietrza w powrotniku. Lufa haubicy było monoblokowa, gwintowana (32 bruzd prawoskrętnych), z nakręconą na jej tylnej części nasadą zamkową. Zastosowano zamek klinowy z klinem poziomym. Długość lufy z hamulcem wylotowym wynosiła 3308mm. Wewnątrz kołyski łoża górnego zamontowano opornik hydrauliczny, a nad lufą hydropneumatyczny powrotnik. Kąt ostrzału wynosił w płaszczyźnie pionowej od -5 do +42° i po 17° na boki. Haubicę naprowadzano na cel przy pomocy ręcznych pokrętęł. Wewnątrz przedziału bojowego przewożono 32 naboje rozdzielnego ładowania. Z lewej strony haubicy montowano celowniki optyczne typu Rblf 36 o 5-krotnym powiększeniu i kącie widzenia 8°. | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Pojazdy zabierały łącznie 32 pociski kalibru 105 mm następujących rodzajów:
Przy zastosowaniu najsilniejszego ładunku miotającego donośność haubicy wzrosła do 12325m przy prędkości wylotowej pocisku 540m/s (10675m i 470m/s dla haubicy leFH18). Choć samobieżne haubice nie miały stałego stanowiska karabinu maszynowego wyposażano je w karabin maszynowy MG34 lub MG42 kal. 7,92 mm (zapas 600 naboi) produkcji zakładów Rheinmetall-Borsig, który przewożony był wewnątrz przedziału bojowego . Broń osobistą załogi stanowiły pistolety P-08 Luger, lub P-38 Walther oraz pistolety maszynowego MP38 lub MP40 kalibru 9,0mm. | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
