Sdkfz 131 Marder II, widok z lewej strony, zakłady Famo-Ursus.
Działo Sdkfz132 z 60 dywizji zmotoryzowanej w prowizorycznym kamuflażu zimowym, front wschodni 1942-43. | Lato i jesień 1941 roku były dla niemieckiej broni pancernej brzemienne w skutki. Doskonałe radzieckie czołgi takie jak T-34/76 czy KW-1 okazały się być "nie do ugryzienia" dla zdecydowanej większości niemieckich pojazdów pancernych. Lekkie czołgi PzKpfw II i czeskie PzKpfw 38(t) stały się całkowicie nieprzydatne w starciach z lepiej opancerzonymi i uzbrojonymi czołgami radzieckimi. Równocześnie okazało się, że do zwalczania radzieckich pojazdów najlepiej nadają się - zdobyczne radzieckie armaty UWS i F-22 kalibru 76,2mm, których znaczna ilość wpadła w ręce Niemców w pierwszych dniach operacji Barbarossa. 20 grudnia 1941 urząd uzbrojenia Rzeszy WaffenAmt zlecił zakładom Alkett (Altmärkische Kettenfabrik GmbH) w Berlinie-Borsigwalde opracowanie projektu wykorzystania tych armat do produkcji samobieżnego działa przeciwpancernego na podwoziach czołgów lekkich PzKpfw II Ausf. D/E. 22 grudnia podobne zlecenie otrzymały zakłady BMM w Pradze (ČKD). W ich przypadku do przebudowy miano wykorzystać podwozia czołgów PzKpfw38(t). W tym czasie armia niemiecka dysponowała już zmodernizowanymi w zakładach Rheinmetall-Borsig armatami F-22 - niemieckie oznaczenie 7,62 cm Pak 36(r). Ostatecznie prototyp działa samobieżnego na podwoziu czołgu PzKpfw II Ausf. D/E wykonały berlińskie zakłady Alkett. One też prowadziły przebudowę gotowych podwozi czołgów PzKpfw II Ausf. D/E. Od kwietnia 1942 roku do listopada 1943 w zakładach Alkett przebududowano łącznie 202 podwozi. Działa te oznaczane początkowo 7,62 cm Pak 36(r) auf Sfl II, później jako 7,62 cm Pak 36(r) Fahrgestell auf PzKpfw II (Sfl) - SdKfz 132, były używane bojowo do końca wojny. Hitler rozkazał, aby w przypadku niewystarczającej liczby armat Pak 36(r) wykorzy-stywać wdrażane właśnie do produkcji armaty 7,5 cm Pak 40 kalibru 75mm. Przeprowadzone próby montażu armat Pak 40 na podwoziu PzKpfw II, wypadły bardzo |
obiecująco. 18 maja 1942 roku Albert Speer wydał zarządzenie nr 6772/42 nakazujące rozpoczęcie montażu armat Pak 40 na podwoziach PzKpfw 38(t) i PzKpfw II, które uprzednio testowano z armatą Pak 38 kalibru 50mm. Prototyp działa samobieżnego na podwoziu czołgu PzKpfw II SdKfz 121 Ausf. F wykonały zakłady Alkett. One też były odpowiedzialne za ewentualny rozwój techniczny konstrukcji. Produkcję seryjną powierzono producentowi czołgów PzKpfw II zakładom FAMO w Breslau (Wrocław), a od jesieni 1942 roku w FAMO-Warschau w Czechowicach k. Warszawy. Łącznie w okresie od lipca 1942 roku do czerwca 1943 zakłady FAMO wyprodukowały 531 pojazdów, zaś zakłady Daimler-Benz i MAN od lipca 1943 roku do marca 1944 opuściło 75 dział tego typu, przebudowanych z remontowanych podwozi czołgów PzKpfw II różnych wersji. Początkowo pojazdy posiadały oznaczenie 7,5 cm Pak 40/2 auf Sfl II potem oznaczenie zmieniono na 7,5 cm Pak 40/2 Fahrgestell auf PzKpfw II (Sfl) - SdKfz 131. Ostatecznie 27 lutego 1944 roku oba typu pojazdów (SdKfz 131 i SdKfz 132) z rozkazu Hitlera nazwano "Marder II" (kuna) |
